| |
| سه شنبه 13 دی ماه سال 1384 |
| زمین |
-بازکنید. از طرف شرکت آمدهایم. برای کوبیدن میخهایی که آقا را به زمین محکم نگه دارند.
-طنابها؟
-از مقاومترینها هستند.
-میخها؟
-فولادیند.
-حلقهها؟
-حرف ندارند.
-ضمانت؟
-همآنجایی که میخکوبش کنیم، میمیرد.
-بسیار خب، بیاید پایین.
|
|
| |
| یکشنبه 11 دی ماه سال 1384 |
| آواز عاشقانه |
تو، احتمالن وجود نداری.
توی اتاقم میگردم و همهی کاغذها را زیر و رو میکنم.
اما از تو نه عکسی هست و نه نامهای،
فقط آگهیهای تبلیغاتی، و کارنامههای دبیرستانم.
روزها منتظر تلفن توام،
و شبها کاغذها را خط خطی میکنم.
اما هیچ اثری از تو نیست؛
تو، احتمالن وجود نداری.
گاهی که اینجا میآیی،
آفتابی توی اتاق افتاده.
قلبم تند میزند، سر و وضعم مرتب نیست
به تابلوها دست میزنی،
و از پنجره به بیرون نگاه میکنی.
غمگینی، و لب باز نمیکنی
اما همچنان مرد منی
میآیم به تو دست بزنم،
که در بریدههای نور محو شدهای
تو، احتمالن وجود نداری
خیالی هستی توی اتاقم
و دلیلی برای دیگران
که من را بیمار بخوانند
با اینحال
میدانم تو جایی زندهای و کارهایی میکنی که من از آنها بیخبرم. |
|
| |
| پنجشنبه 8 دی ماه سال 1384 |
| سؤتفاهم |
عشق یعنی سانسور.
سانسور یعنی پیدا کردن راههای تازه. گفتن چیزهای ممنوع در سختترین شیوههای ممکن.
و این یعنی زیبایی.
من تو را میفهمم.
تو را فهمیدم و قتل تو به هماین خاطر اتفاق افتاد. قتل، با نقشهی قبلی، بعنی اوج درک دیگری، و نه سؤتفاهم. سؤتفاهم یعنی عشق. |
|
| |
| چهارشنبه 7 دی ماه سال 1384 |
|
| -عزیزم، لطفن سر میز غذا اینقدر با هیجان و علاقه دربارهی سوسکها و حشرات صحبت نکن، نمیدونی که من رژیم لاغری دارم؟ |
|
