عدهی زیادی هستند که هرچه اوضاع مالیشان خرابتر میشود، بیشتر دوستانشان را مهمان میکنند. آنها نمیخواهند باقیمانده را به باد دهند. آنها میخواهند دوستانشان را متوجه درماندهگی خودشان کنند. اما راه اشتباه را میروند. آنجه در پایان یکی از این میهمانیها رخ میدهد این نیست:
-رفیق. میدونم اوضاعت کیشمیشیه. بیا این پونسدتا رو داشته باش هروقت داشتی پس بده.
این است:
-برای شام متشکرم.
و شما –در احوالی خرابتر از قبل و با صدایی که به زحمت از حنجره بیرون میآید- پاسخ میدهید: -خواهش میکنم. |
